tag:blogger.com,1999:blog-32427242011-10-06T07:59:35.026-07:00Marde Barania blog for rainy dreamsآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.comBlogger371100tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-50627383029818020182007-05-20T17:45:00.000-07:002007-05-20T17:47:41.321-07:00شاعر بود...شاعر بزرگی که سال ها کسی شعری از او نمی دید...یک روز-بر حسب تصادف دیدمش...پرسیدم:چرا؟چرا ساکتی؟حیف نیست؟گفت:من دیگر از معامله ی یک جانبه خسته شده ام...سال ها من در اشعاری که سرودم زندگی کردم...بگذار چند سالی هم مشتی شعر نسروده در من زندگی کنند...(کارو)آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-1134227728921066742005-12-10T07:02:00.000-08:002005-12-10T07:15:29.256-08:00با تشكر از سايت آينه آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-1099691760522262492004-11-05T14:46:00.000-08:002004-11-05T13:56:00.523-08:00باد و باران هزار روز بر سر خاطرات من باريدند اما نقش نگاهت را به درنگي نيز حتي نياميختند من تكرار خويشم در تداوم هر قطره من فرياد دردم در عبوره هرباره باد آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-1099691154579452212004-11-05T14:39:00.000-08:002004-11-05T13:45:54.580-08:00از پس ماه ها سكوت و سرماامروز بيدار شدمو جاي شكسته شاخه ي آشيان توجوانه زده بودآيا باز خواهي گشت؟آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-1095256159388947752004-09-15T06:33:00.000-07:002004-09-15T06:49:19.390-07:00مرز ميان دستهايم با تو به انكار رسيده اما دلم باز در اصرار ازلي خويش وامانده چگونه مي توان ايستاد وقتي كه حروف از جنس تازيانه است چگونه مي توان گريست وقتي كه چشم ها گرسنه است بر چارچوب بي ديوار دلم دري نمانده اما انتظار گشوده شدن هنوز باقيست آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-1090680811538742752004-07-24T07:15:00.000-07:002004-07-24T07:53:31.536-07:00ديگر نه براي دست هاي تو نه براي باغ نه براي جوجه افتاده از آشيان نه براي باغ زرد آلو كه با بوي تو مرا مي برد به احساس خدانه براي بوته گل محمدي كه غريبانه ميان درختان توت عطر مي فروختنه براي پروانه اي كه ميان شاخه هاي ياس راه گم كرده بوددلم تنگ نمي شودكه من سالهاست خودم را ميان انبوه رنگها، نگاهها و خاطرات زنده ديروز جاگذاشته امآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-917110492003-03-31T07:11:00.000-08:002003-03-31T07:59:05.000-08:00ديروز بهار آمد و من جايی پشت خاطرات عیدی های تا نشده ام خودم را مرور می کردم برای ماهی کوچکم که با پس انداز پولهای توجيبی ام خريده بودم درد دل کردم به حیاط رفتم و زیر دست های مرطوب باران فروردین سخت گريستم میان باران و مه و آرزوهای دود شده اینک من دوباره همان زائر خسته در پشت درهای بسته ام ماهی کوچکم در فضای اندک شیشه مرباخوری و در تنهایی یک بعد از ظهر خاکستری شکار گربه شد در من دردی است آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-896995682003-02-24T23:52:00.000-08:002003-02-24T23:52:40.326-08:00پریروز پدر هم رفت و خانه مان خاموش شد پدر رفت و خاطره سال ها مهربانی را چونان رنجی بر دلهای ما نهاد هنوز دست هایم پر بود از غم پر کشیدن مهناز هنوز باور نداشتم ... من سردم بود و خورشید را انتظار می کشیدم حالا نه دست ها که دلم گویی یخ بسته و خدایا اینک از تو تنها رحمت می خواهم برای عزیزان رفته ام و صبری به اندازه تمام دنیا برای بی قراری های این دل ناشکیباآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-891541782003-02-15T11:53:00.000-08:002003-02-15T11:53:56.023-08:00مهناز رفت و پشت حوصله نورها دراز کشيد و ندانست که ما اينجا برای خوردن يک سيب چقدر تنها مانده ايم درون کوچه باد می آيد درون کوچه باد می آيد و روياهای من جايی زير خاکهای سرد آرميده اند حالا از پی مادر مهناز کوچکم با خاطره ای به کوتاهی دوازده بهار از اينجا پر کشيد من سردم است من سردم است و فراموش کرده ام که خورشيد از کدامين سوی طلوع می کند.آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-884878972003-02-03T12:05:00.000-08:002003-02-03T12:08:39.000-08:00برايم دعا کنيد برای چشم های مه گرفته ام برای دست های چنگ زده بر آخرين زاويه تنهايي ام برای مهناز خواهر کوچکم که پشت شيشه های آی سی يو دل های ما را تنفس می کند و نمی داند حسرت حرف های کودکانه اش چگونه بر دلم باری است گران و جانکاه برايم دعا کنيدآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-856095422002-12-06T13:18:00.000-08:002002-12-06T13:18:27.383-08:00حرفهايت بوی سکوت ميداد دستهايت بوی خاک خيس و نگاهت لبريز بود از حس مرطوب باران بايد جاری می شدی، در من، در خونم در سراسر هستی مه گرفته يک غريبه بايد که خود را جايي به نام خود حک مي کردی به ترانه ای روی زمان به نگاهی روی دل من و يا به اندوهی که در آخرين صفحه تمام کتاب های دنيا جاری است.آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-848605772002-11-21T00:39:00.000-08:002002-12-06T13:20:54.000-08:00دوباره رمضان شد و انگار صدای پای تو را می شنوم که زير بارانی دور در عصر خيس عيد فطر عطر سبزی به رنگ های خاکستری پاشيدی دوباره عيد فطر خواهد شد و جايی ميان خاطرات من نقش نگاهت چنگ بر دل تمام سادگی های عالم خواهد زد باز باران خواهد زد باز عيد خواهد شد ... آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-829202472002-10-13T07:05:00.000-07:002002-11-19T08:47:20.000-08:00پر کشيدم و ندانستم که آخر پرواز کجاست پر کشيدم و ندانستم که بالهايم مومی است که نگاهت چونان خورشيد داغ است که دريايی زيرپاست مهيای سقوط پرکشيدم و ندانستم که عاقبت جايی در اعماق آبی سرنوشت بر پريزاده ای عاشق خواهم شد.آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-826864392002-10-08T06:19:00.000-07:002002-10-08T06:19:20.266-07:00ديروز سی ساله شدم امروز زاده خواهم شد و فردا روی سنگ فرش کوچه ای پر از سايه های بيد مجنون کسی نام مرا به زخم تيشه ای خواهد نگاشتآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-826412452002-10-07T09:01:00.000-07:002002-10-08T06:30:59.000-07:00جای پاهای کوچکت در امتداد تمام روزهای بارانی ام کشيده شده و تو نميدانی که من اينک چگونه فرسوده از جدال با خويش زانو بر محراب ابديت زده ام که چگونه برای پاره های خودم سوگوارم آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-826405202002-10-07T08:44:00.000-07:002005-12-10T07:37:51.643-08:00هيچ كس فنجان قهوه ام را نخوانده استبي آنكه تو را در آن ببيندهيچ كس خطوط كف دستم را نديده استبي آنكه چهار حرف اسم تو را بگويدهمه چيز را مي شود حاشا كردجز عطر آن كس كه دوستش داريهمه چيز را مي شود نهان كردجز صداي زني كه در درونت راه مي سپردبا همه چيز مي شود جدال كرد جز با زنانگي تو...(نزار قباني)آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-778597812002-06-17T13:51:00.000-07:002002-06-17T13:58:02.000-07:00بي‌بي دست روي سينه‌اش گذاشت و كنار حوض نشست، درد از امتداد همه سال‌هاي تنهايي به سمت شانه‌ها و دست‌هايش مي‌پيچيد بعد از ظهر وقتي كه درد ديگر مجالي براي آسايش نگذاشته بود چارقد سپيد بر سر زير سايه مندرس چادري خاكستري آهسته و سنگين خويش را به درمانگاه كوچك شهر رساند توي حياط روي جدول سيماني حسي غريب گام‌هاي او را از رفتن انداخت، در آرامشي عجيب پرستاري را كه مي‌گذشت صدا كرد، كيف پول و النگوي آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-768439912002-05-22T09:02:00.000-07:002002-05-24T05:25:49.000-07:00توی اتاق انتظار مردی طومار دردهايش را مرور می کرد و نمی دانست چگونه می توان همه دردهای يک انسان را به ترتيب اولويت روی کاغذ نوشت توی اتاق انتظار نگاههای پريشانی به ديوارها بود و زنی زيبا از ميان قابی قديمی تمام دردهای مرد را به سکوت می خواند. چيزی مثل يک مه يا آرزويی وهم آلود روی دردهای آدم ها ريخته بود و سکوتی سخت سنگين ميان قابهای مهتابی موج می زد. هوا پر از رنگی سرد و سفيد است و من تنها خاطرهآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-761151372002-05-03T04:08:00.000-07:002002-05-22T08:43:42.000-07:00ديرگاهی است در کرانه های خودم به گل نشسته ام و باد ميان پاره های دلم تن به هيچ بادبانی نمی سايدآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-107626302002-03-15T06:12:00.000-08:002002-05-22T08:50:13.000-07:00سال هشتاد پوست انداخت و من هنوز جامه کهن بر دل دارم چار فصل بر تباهی لحظات بی دليل من به قضاوت نشستند و من هنوز در پاره خاطرات زمستانی بس دور می لرزم ماه در تکرار عبث صورت های فلکی دگرباره بر حقيقت دوار اين روزها گام نهاد و من زانو بر بهت خاک گرفته زمان زدم کاش کسی می گفت در ذهن انباشته از هياهوی اين پاره های تکرار چه قضاوتی می رود بر آن پير که به هزارسال پيش جان بر سر خرده خاکی در بخارا نهاد آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-104920682002-03-07T08:09:00.000-08:002002-03-07T08:09:27.813-08:00يك داستان براي پسري كه سال‌ها پيش عاشق بود دخترك تارش را برداشت و رفت روي پشت‌بام، آنجا ميان آن غروب نارنجي سايه‌اي به اندازه قامتش يافت و خودش را در پناه آن رها كرد. اين تب موهوم در پناه تاريك‌ترين سايه‌هاي عالم هم راهي به سرما نداشت، دلش را بايد به سايه‌اي مي‌برد. زخمه برداشت بر جان تار بسان دستي كه زخمه بر جانش انداخته بود، خويش را هزار بار نفرين كرد كه چرا بايد دختري باشد تا اينك، آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-99628472002-02-21T07:03:00.000-08:002002-02-21T07:03:35.460-08:00هی می نويسم و هنوز در گرمای شرماگين نخستين سلام داغ می شوم هی می آيم و هنوز در لرزش وهم آلود نخستين ديدار تکرار می شوم "حالا ای دل بی قرار من " در سرير اين همه تکرار باز در گفتن واژگانی همچون سلام و آب و آيينه مانده ای ديگر روز خواهم آمد ديگر روز که صدا در طنين يک شرم نلرزد ديگر روز شايد توان گفتنم باشدآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-99622782002-02-21T06:44:00.000-08:002002-02-21T06:44:47.773-08:00صبوری کن دختر آذرباد صبوری کن اينک اين خورشيد دگر است که از پس سالی بر شانه های تو طلوع می کند و تو آيا از پس اين ماه و سال دمی را عاشق بوده ای؟ صبوری کن ای شوق پر کشيدن بهاری در راه است آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-97530972002-02-15T03:11:00.000-08:002002-02-15T03:11:07.246-08:00و من آنگونه زار گريستم كه آبشاري از پس كوه كه توفاني از پي رعد و بر خاك نشستم به سوگ خويش آنگونه كه مادري بر طفلش و خدايي بر مخلوقش آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-95453982002-02-09T03:23:00.000-08:002002-02-09T03:23:38.286-08:00آنک که پلی بودی با پيکرت زير گام های پيروزشان تا پيروزی دوستانه تو را چونان عاشقی می ستودند وينک که خويش را بر دستان خود باری گران می يابی نا آشنايانند بی نام بی ننگآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-92664392002-02-01T04:09:00.000-08:002002-02-01T04:11:58.000-08:00گفتم : به تمنا نيامده‌ام، اين حديث سرگشتگي است، من آيينه‌ام را مي‌جويم گفت : آن كسان ديگر كيستند كه تو بر مدار آيينه بودنشان چرخيده‌اي؟ گفتم : هزار سراب در برهوت زندگي، مرا بر ايمانم به مهر شماتت مكن گفت : ناب بودن تو را مي‌خواهم گفتم : احساس نابم را به سالي پيش در مسلخ ديگران سر بريدند، دل نابم را در سراي سادگي‌هايش شكستند و من اكنون بازمانده آن لحظه‌هاي نابم، مرا برگذار از سادگي‌هايم شماتت مكن آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-92661682002-02-01T03:53:00.000-08:002002-02-01T03:53:30.936-08:00در اين تسلسل بيگانگي و يگانگي از چشم كدامين سراب تو را بايد جست در اين شكوفه باران مريمي‌ها به انتظار عطر كدامين غنچه بايد نشست اي فاتح روياهاي هر روز من ما را مخمور كدامين كهن دشنه مي‌خواهي اي صليب همواره اين دل ناآرام باز برفراز كدامين تپه جلاد مي‌جويي؟آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-92658742002-02-01T03:33:00.000-08:002002-02-01T03:35:13.000-08:00اينك در اين دقيقه كوتاه اينك ميان اين غم ناتمام كه بر انتظار من جاري است اينك كه ستاره‌ها بر ميز قمار سرنوشت ما نشسته‌اند كدامين دست از كدامين سوي تك سرنوشت را به بازي دل من خواهد كشاند؟ آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-90006312002-01-24T05:01:00.000-08:002002-01-24T05:01:25.486-08:00رها کن مرا که من بغض فروخورده سرنوشتم رها کن مرا که من در اسارت نگاهت مرگ بی‌دليل را تجربه خواهم کرد رها کن مرا که من مرد پرواز در قفس نيستم رهايم کن بگذار آبشار باشم فروريزنده برنگاه هرآنکه می‌گذرد بگذار طوفان باشم ، مواج ، کف‌آلود ، خروشان رهايم کن که سکون از من مردابی بيش نخواهد ساخت رهايم کن بسان سدی که می‌شکند با من باش چونان قايقی که با رودآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-89985382002-01-24T02:53:00.000-08:002002-01-24T05:00:08.000-08:00از اهالی ديروز بود و نگاهش پر بود از لبخندی همواره جاری هميشه جايی بود پشت فاصله‌ها و دور بود تنها به اندازه دری رو به باغ خاطره و غروبی از يک زمستان دور ميان نفس‌های مه گرفته و گام‌های مردد يک مرد در سراشيب ميدان آرزوهای يخ بسته کوله‍‌اش را برداشت و پشت پرچين خواب‌ها گم شدآرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-88127792002-01-18T05:30:00.000-08:002002-01-18T05:30:53.430-08:00دلم گرفته دلم عجيب گرفته دلم برای هوای آرامش کودکی، برای چارديواری چادر مادر برای گريه بر زانوی آخرين پناه جهان گرفته کجايی ای هوای آرامش که اينک در ازدحام آدم‌ها مشت کوچکی از حجم چادر مادر تهی مانده آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-88102602002-01-18T02:45:00.000-08:002002-01-18T02:45:35.710-08:00هزار هفته در هفت سکوت خويش مانده بودم و دری رو به هيچ وسعتی باز نشد بوی نا از جايی پشت حواس بيگانه‌ام می‌سريد و مه‌وار کسی را در پشت اين در کفن می‌کرد دری بودم بسته يا زائری وامانده ، شکل حاجتی ماسيده بر زمان ديگر به خاطر نمی‌آورم صليب بودم يا مصلوب بوی نا زمان را از تصور بيهودگی آکنده و روياهای من هنوز لای گره‌های کور يک نخ و افکار مشبک اين در وامانده ديگر به خاطر نمی‌آورم که چرا نيم شبی چون آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-84002322002-01-04T02:29:00.000-08:002002-01-04T09:27:08.000-08:00توی صفحات ندا و هيس دو تا نامه بود از آدمهايی مثل ما اما اسير رنج حيواناتی به شکل ما، داستان کوتاه زير برای همه آن انديشه های ظريفی است که در بند تن محبوسند. يکی بود يکی نبود زير اين گنبد کبود يک جايی همين دور و برا يک بابا بود با يک مامان با يک دختر ناز و خوش ادا ، شيرين زبون و گيسو کمند ، عروس بچگی های بچه های همسايه ، زبرو زرنگ ، عشق بابا، نقل مامان. يکی بود يکی نبود زير اين گنبد کبود بيست آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-83997462002-01-04T01:46:00.000-08:002002-01-04T22:39:13.000-08:00پنجره ام انتظار شش آفتاب را با خويش دارد گوشه اين اطاق ساکی پر از ملالت سالهای دور عبور شش باره شب را از نيمه انتظار می کشد و من تکرار آوارگی هرسال را غربت غريبی است امتداد اين چار خيابان سيمانی آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-80715102001-12-20T05:37:00.000-08:002001-12-20T05:39:33.000-08:00آي بانو، بانوي خواب هاي دور براي اين همه تنهايي ريخته بر خاك تنها دستان سبز تو را توان رويش است آي بانو، بانو كه نگاه آخرت هنوز ميان لحظه هاي من شناور است دلم برايت گرفته و هواي آرامش دست‌هايت نمي‌داني چه غربتي را در من زنده مي‌كند آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-80712492001-12-20T05:21:00.000-08:002001-12-20T05:29:35.000-08:00اينك من آواره هزارساله از نفرين مصلوبي غريب كنار اين شب تار برگرد تنهايي خويش زانو بر خاك ساييده ام اينك من يا او يا اين نميدانم كه ‍، همه ما غريب و سرگردان با پلي خراب در پشت و بياباني در پيش در سپيده دمان اين شب تيره زانو بر خاك زده ايم آفتاب را منتظريم از وهم شب آرزوي شب داريم از هراس تشنه مردن اينك در پناه اين لحظات سربي من، مسافرسال و ماه سوگ آرزوهاي از دست رفته را به خاك نشسته ام ‹‹ ساعت آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3242724.post-79018972001-12-13T10:58:00.000-08:002001-12-13T12:28:27.000-08:00پايه پله هاي معبد قديمي زير باراني پر از رطوبت آرزوهاي هزارساله يك نفر اندوه نياكان خويش را زمزمه ميكرد : “و شما اي خدايان اينك من اين وارث فاتحان بزرگ به شولا پاره خويش پيچيده در پاي اين پله تنها آتشي گرم مي خواهم و كسي كه درد هزار ساله از شانه هايم بردارد“ آرتینhttp://www.blogger.com/profile/07128807246285911218noreply@blogger.com0